Citytrip - København

Een tripje naar Denemarken brengt weer nieuw leven in de brouwerij hier op de reisblog. Ineens had ik het lumineuze idee dat dit de makkelijkste manier zou zijn om iedereen in één keer van de hernieuwde-reis-vreugde op de hoogte te brengen. Uiteraard was het na 108 dagen op het thuisfront tijd om weer een vliegtuig van binnen te bekijken met als destination: Kopenhagen!

Het begon zondag met Babs haar feestje met een fantastisch weertje in het altijd mooie Baarn. Het feestje was zo gezellig, dat ik nooit meer in Amsterdam terecht ben gekomen in mijn reserveerde onderkomen. In plaats daarvan heerlijk wakker geworden in Baarn met een kopje koffie in het zonnetje op de maandagochtend. Vervolgens door met de trein naar Schiphol, zowel de trein als het vliegtuig hadden vertraging maar dat mocht de pret niet drukken. Op een zeer bijzonder plekje in het vliegtuig (lees: achterin een hoekje waar niemand anders te bekennen was en vanaf waar je niet eens de flight instruction kon zien) zijn we zeer rapido naar Kopenhagen gevlogen. Vervolgens klapten ze de staart van het vliegtuig naar beneden en werd dat ineens een trap en kon ik direct vanuit m'n stoel het vliegtuig verlaten!

Met de plaatselijke NS ben ik naar downtown Kopenhagen vertrokken om Helena te ontmoeten op de afgesproken plek. Ze was iets verlaat waardoor ik genoodzaakt was om een heerlijk koud Carlsberg-biertje (of was het toch gewoon een pint?) te drinken in het zonnetje om de tijd te doden. Het was een leuk weerzien en hebben lekker thuis gegeten en vervolgens wat de buurt verkend. De rest van de dagen stonden in het teken van heerlijk eten, nieuwe en oude bekenden ontmoeten, sightseeing, ronddwalen door de stad, tussendoor nog studeren voor en het afleggen van assessment-tests voor één van mijn sollicitaties (met dank aan de faciliteiten van de Copenhagen Business School is het me redelijk goed afgegaan!), de regen trotseren, nog meer lekker eten, een bezoekje aan de Carlsberg brouwerij, een boottripje door de fantastische grachten van Kopenhagen, allerlei musea aangedaan, homemade mojito's gemaakt, wederom tot de conclusie komen dat de zeemeermin echt de moeite niet waard is, de Deense banketspecialiteiten geprobeerd, een biosje gepakt, een razzia in de trein meegemaakt op weg naar het vliegveld en tot slot helaas weer afscheid nemen van iedereen...

Gelukkig wel een gezellige vlucht naar Amsterdam gehad met wat zakenlieden die weer richting huis gingen. En om klokslag 21.30u stond ik weer op Schiphol met de prettige mededeling dat alle treinen van en naar Schiphol gestremd waren vanwege een brandje in een toilet. Gelukkig kwam het verkeer zodra ik er klaar voor was weer snel op gang en op naar Groningen! Vanochtend was het weer vroeg dag aangezien er meteen gewerkt moest worden, maar nu alweer weekend en tijd om met name de voeten even tot rust te laten komen. Kopenhagen is zeker een aanrader als citytrip, tips, kaarten en reisgids zijn bij ondergetekende af te halen!

3 reacties | reageer

Laatste weekje - Monteverde, La Fortuna, Miami & Engeland

Je zou denken dat de grootste avonturen wel geweest waren, maar het tegendeel blijkt waar te zijn... Na de vorige bestemmingen ben ik doorgegaan naar Monteverde (middenin de bergen) voor avonturen over hangende bruggen, koffieplantages, cloudforrest, etc. zoals in de foto´s te zien was. Superleuke plaatsje en gezellige mensen! Vervolgens met een jeep-boot-jeep verbinding overgestoken naar La Fortuna dat bekend is vanwege zijn actieve vulkaan. Helaas op dit moment was hij wat minder actief, dus de rode lava stromen heb ik helaas moeten missen. Wel ´s avonds met wat hostel-genoten naar een plaatselijke, gratis hotspring gegaan. Heel spannend allemaal, want het was pikkedonker dus met wat zaklampjes moesten we onze weg vinden naar een goed stekje.

Heerlijk gebadderd voor een uurtje, maar toen we terugkwamen bij onze spullen die vlak naast ons lagen was er een mindere verrassing: We waren bestolen! Het was allemaal zo goed gegaan en dan toch nog in de laatste week :( De buit van mij was een prachtige zaklamp met accesoires en 10 dollar, dus dat valt te overleven. Wel bijzonder dat mensen het lef hebben om aan je spullen te zitten terwijl je er bijna naast zit. Naja, maar snel vergeten en terug naar het hotel. Volgende dag een wandeling gemaakt door het ´1968gebied´, dit is waar in 1968 de lavastromen terechtkwamen. Alle dorpen, vee, mensen werden bedolven en er is een heel nieuw landschap ontstaan met grote stenen, een groot vulkanisch meer en secundair regenwoud. Wel wat anders dan de landerijen en dorpen die ervoor gevestigd waren. ´s Avonds naar een 5* hotspring gegaan en daar maar gebruik gemaakt van een kluisje ;-) In totaal zijn er 25 hotsprings waarvan ik er in totaal 18 heb kunnen bezoeken, echt even genieten!

Toen door naar Alajuela een dorp vlakbij het vliegveld van San Jose. Nog wat laatste dingetjes gekocht en een laatste tripje naar een vulkaan, watervallen en nog maar ´s een koffieplantage. Helaas was het daarna alweer tijd om het vliegtuig te pakken... Mooi op tijd stond ik op het vliegveld, maar kon eerst 1,5 uur lang in de rij staan. Eindelijk was ik aan de beurt en kreeg toen een vervelende verrassing: Ik kreeg geen boardingpass, want ik had een bepaald papier met een code niet om de VS binnen te mogen! *diepe zucht* Nou had ik de code van dat papier bij toeval opgslagen in mijn e-mail, maar ja er was geen internet op het vliegveld of ergens in de buurt... Naja, dat was het probleem van de mevrouw achter de balie niet! Toen via Yvette in NL toegang gekregen tot mijn e-mail en heb ik de code op een papier geschreven. Weer terug naar de mevrouw gegaan zo van hier heb je de code op een papier. Uiteindelijk wel mijn boardingpass gekregen en toen als een malle naar de gate gegaan, was ik daar weer hetzelfde gezeur. Waar is het papier? (die overigens tot op heden niet vereist was om te printen oid). Uiteindelijk mocht ik toch mee en toen op naar Miami!

Wat een heerlijke thuiskomer was dat na alle stress. Heerlijk geslapen in Miami Beach en ´s ochtends ontbeten aan Ocean Drive bij het hotel waar ik met Anja & Koos 3 jaar geleden had gezeten. Beetje ouwe stekjes opgezocht, nog de benodigde dingen opgeslagen en toen wederom naar het vliegveld om richting Londen te gaan. Vlucht verliep redelijk vlekkeloos, maar bij aankomst hadden we grote moeite om te landen. Toen we uiteindelijk veilig en wel op de grond stonden hebben we 4 uur lang stilgestaan en vastgezeten in het vliegtuig. Brrrr... Heel vervelend allemaal, maar het vliegveld was gesloten en zodoende konden we niet parkeren. Het was een hele opluchting om het vliegtuig te kunnen verlaten! Op Heathrow was het een grote chaos met mensen die niet konden vertrekken. We waren trouwens uitgebreid op BBC geweest terwijl we vastzaten! Gelukkig werd ik opgepikt en meteen doorgereden naar de Stonehenge voor een lekker nachtje slapen.

In Engeland is het berekoud, veel sneeuw, maar ook weer ontzettend veel leuke dingen te doen. Bij Tescos een leuke winteroutfit gescoord, dus met een winterjas, sokken, een sjaal en mooie winterboots voor 25 pound was ik er klaar voor. Tot zover de stenenverzameling in Avesbury bezocht, Stonehenge, Bath, Salisbury en zit nu in Cardiff, Wales. Dit is een goede overgang om weer terug te gaan naar het normale, Hollandse leven... Toch mis ik de zon, warmte, salsamuziek, strand en de flipflops wel een beetje!

Aanstaande vrijdag vlieg ik van Bristol naar Amsterdam en ben ik als alles volgens schema verloopt om 16.45u weer terug op Nederlandse bodem!!

Groetjes,

Judith

@Hans: Zit dus in Engeland deze week, maar inderdaad zijn de laatste dagen alweer aangebroken. Had je m´n sms afgelopen woensdag nog gehad? Naja heb in elk geval wat leuks voor je op de kop getikt!

@ Clementine: Uiteraard zal ik je alle verhalen persoonlijk in geuren en kleuren vertellen!

4 reacties | reageer

Costa Rica - Montezuma & Manuel Antonio

Hola!

Eindelijk ben ik vertrokken uit Puerto Viejo en dat was nog helemaal niet zo makkelijk. Eerst stelde ik het vertrek uit, omdat ik het prima naar m'n zin had. Maar toen ik eindelijk weg wilde kon het niet vanwege het slechte weer. Er waren aardverschuivingen geweest en bruggen stonden onder water, dus konden we het dorp niet verlaten. Uiteindelijk nog wat relaxte dagen gehad in de hangmat met een muziekje en een boekje om te wachten tot de weg weer vrij was gegeven. Afgelopen vrijdag om 6.00u 's ochtends was het zover en kon een lange reis naar de pacifische kust van Costa Rica beginnen. Het fijne was dat ik mee kon rijden met een oud-medestudente van de Spaanse school en haar man. Dus ik heb de hele dag lekker op de achterbank van de 4-wheel drive gezeten :) Eerst richting San Jose gereden en daarna door naar Puntarenas om de ferry te pakken. 

Het was heerlijk weer en hebben 1,5 uur lang genoten van het zonnetje op de boot, want die hadden we met alle regen natuurlijk al een tijdje niet meer gezien. Toen met de auto de boot weer af en nog 1,5 uur doorgereden naar Montezuma, een klein hippiedorpje aan de pacifische kust. Hier had ik een leuke guesthouse op het oog, waar ik een prachtige kamer kreeg voor welgeteld 7 euro per nacht. Aangezien het wel even genieten was ben ik 4 nachtjes gebleven. Overdag naar het strand geweest en wat rondgewandeld langs de kust. 's Avonds eten met m'n reisgenoten en elke avond salsa gedanst met de locale mannen in Los Chicos. Een ochtend ben ik met een groepje te paard naar een waterval gereden. Echt een prachtige tocht op het strand, lekker galloperen, maar sommige stukken waren ook zwaar (naja voor het paard dan) door modder waar hij tot boven de knieen in zakte, over rotspartijen en enorme bergen met aangespoeld wrakhout. De waterval was prachtig, deze stroomde in de zee en onderaan kon je lekker poedelen. Alhoewel dat niet aan mij besteed was, want je moest naar beneden klouteren over een gladde wand en overal zaten gigantische krabben. Dus ik heb lekker met de voetjes in de waterval gezeten en genoten van het uitzicht. Daarna moesten we weer terug aangezien het vloed werd, maar onderweg kregen we nog wat oponthoud doordat een van de mede-ruiters haar camera was verloren (je moet ook niet je tas open laten staan als je over het strand racet). Na 45 min. was die gevonden en bij terugkomst hadden we 5 uur lang gereden. De eerste dag nog niet echt spierpijn, maar vanaf dag 2 is het allemaal toch wat gevoelig en nog steeds loop ik niet helemaal soepel.

De laatste dag in Montezuma zijn we naar een waterval gegaan. Naja we hebben hem gezocht, maar zijn uiteindelijk terug gekeerd zonder hem te vinden. Je moest door de rivier lopen en over allemaal smalle, stijle bergpaadjes, uiteindelijk kwamen we bovenaan de waterval uit. Hier hebben we even gezeten en wat gezwommen, maar konden op geen manier bij de waterval zelf uitkomen. We hebben foto's gezien van anderen en het was een prachtig grote waterval. Volgende keer maar weer! Om tijd te besparen had ik besloten met een speedboot naar m'n volgende bestemming te gaan (kostte 30 dollar, maar scheelde 6 uur reistijd ofzo). Dus 's ochtends sta ik klaar met mijn tas voor vertrek en wat blijkt: De boot ging niet in verband met de wind. De man van het reisbureau zei dat we nog 2 uurtjes konden wachten en misschien dat het weer dan was veranderd. Nou daar zag ik niet zoveel in, want ik had het idee helemaal niet dat er iets ging veranderen. Er was nog een Canadees stel, die ook niet zoveel zin had om doelloos te gaan zitten wachten. Ik had gelezen dat er een ferry was om 11u, dus we hadden nog ruim een uur om die te halen (waar we op de heenreis 1,5 uur over deden). Uiteindelijk de man van het reisbureau wat onder druk gezet en die heeft een shuttle voor ons geregeld die werkelijk over de weg vloog om het uiteindelijk te halen.Om 3 voor 11 zaten we op de boot! Toen nog met een andere shuttle naar Jaco en daar een locale bus naar Quepos, en toen nog een locale bus van Quepos naar Manuel Antonio. We waren dus na 8 lange uren eindelijk op de plaats van bestemming!

Met de Canadezen was het wel gezellig en besloten we in hetzelfde hostel te gaan. Alleen had het hostel bijna geen sleutels meer over van alle kamers en zeker niet van de dorm, dus kreeg ik voor hetzelfde geld (wederom 7 euro) een eigen kamer. Yes! Daar verblijf ik nu 3 nachten en vermaak me hier goed... De eerste avond was ik door het knaapje van het hotel mee uit gevraagd naar een salsafeest en daar was ik wel voor te porren. Het was een beetje buiten het dorp, dus met de taxi er naartoe gegaan. Superleuke bar die geheel openlucht was met een live salsaband. De jongen van het hotel komt uit Nicaragua en kon leuk dansen, dus zijn tot sluitingstijd gebleven. Daarna nog naar het plaatselijke casino gegaan om met een mooie winst weer richting huis te gaan. De eerste dag in Manuel Antonio ben ik naar het National Park gegaan, waarvoor iedereen hier eigenlijk komt. Helaas was dat wat tegenvallend, want het park is klein, ik vond het wat kunstmatig en er waren allemaal apen en racoons die erg vervelend waren. Constant werd je lastiggevallen en probeerden ze je tas open te maken of helemaal te stelen en ze waren agressief. Na een paar uurtjes hield ik het voor gezien en ben ik lekker naar het strand gegaan. Vandaag ben ik op advies van het knaapje van het hotel naar een ander strand gegaan. Ruim een uur lang ben ik berg op, berg af gewandeld, maar nooit het strandje kunnen vinden. Toen ik na een uur weer uitkwam bij een ander strand zaten daar ineens de Canadezen bij puur toeval. Samen de rest van de middag op het strand gelegen en gezwommen. Vanavond zijn we naar een bar geweest iets buiten het dorp die gemaakt is van een oud vliegtuig en daar genoten van een prachtige zonsondergang.

Morgen op naar Monteverde en het belooft weer een lange dag te worden! Ik moest een kaartje voor San Jose al een paar dagen van te voren kopen in verband met de drukte. Ga om 9.30u vanaf hier naar San Jose en dan nog weer een bus naar Monteverde, wat in totaal 8,5 busuren zijn. Ben heel benieuwd hoe het daar is! Van andere reizigers begreep ik dat het er een stuk kouder is en bijna altijd regent.

Hasta Luego!

Judith

9 reacties | reageer

Costa Rica - Puerto Viejo

Hola allemaal!

Zal jullie weer eens vermaken met wat verhalen uit het tropische Puerto Viejo. En tropisch is het zeker, want af en toe komt de regen met bakken uit de lucht, alleen is het dan nog steeds 25 graden en kun je 's middags weer op het strand liggen. Mijn leven hier (bijna 3 weken) is redelijk relaxt net als bij de locale medemens gaat alles tranquillo. De eerste twee weken had ik 's ochtends les en had ik 's middags de tijd voor huiswerk, een bezoekje aan een van de stranden hier, een drankje hier en daar, 1 van de excursies (vooral wandelingen in de omgeving of lekker knutselen) en met elkaar proberen te koken met de locale ingredienten. Op zich heeft de supermarkt nog best wat te bieden, maar het is toch niet hetzelfde als thuis... Van de week vispakketjes gemaakt, maar ook al een keer burritos of een simpele salade. Aangezien het maandag ook heel hard regende kwam het idee om wat lekkers te bakken. Uiteindelijk resulteerde dat in een heerlijke chocoladetaart en koekjes uit mijn hand, echt heerlijk weer om te kokkerellen, dat blijft toch een hobby.

's Avonds gaan we regelmatig uit met de huisgenoten of hebben we salsales of gaan we uit eten bij een van de leuke restaurantjes of sodas (een soort restaurant aan huis). Tot dusver hartstikke gezellig allemaal! Verder hebben we gekanoot (geen idee hoe je dat eigenlijk schrijft) en daarbij helemaal lekgeprikt door muggen, maar wel blauwe krabben, schilpadden en aapjes gezien. Verder hebben we een paar keer door de jungle achter ons huis gelopen en een luiaard gezien, die een showtje gaf door van de ene boom naar de andere te klimmen. Vanochtend zijn we over Playa Negra (je raadt het al: een zwart strand)gelopen naar de andere kant van de baai van ons dorpje en na 2 uurtjes weer richting huis gekeerd met een lekker kleurtje. Er is dus veel te zien en te doen hier in de buurt en alle voorzieningen zijn aanwezig. Het meest gebruikte vervoermiddel is zo'n surfersbike, dus regelmatig cruise ik hier door het dorpje met een lekker briesje om een ander strandje te bezoeken.

Ook het tot rust komen hier is heel fijn na het intensieve reizen en daarom wil ik sowieso even een paar dagen langer blijven en misschien wel een week, maar dan zonder Spaanse les. Er is veel te zien in Costa Rica natuurlijk en daarom wil zeker wel wat tijd besteden aan sightseeing op andere plaatsen.

hasta luego!

Judith 

9 reacties | reageer

Even een korte update vanuit Costa Rica

Allereerst excuses dat ik niet alle mail heb kunnen bijwerken en beantwoorden, maar dat allemaal overmacht en tijdgebrek! Zit momenteel in Costa Rica in het plaatsje Puerto Viejo de Talamanca aan de carribische kust. Hier zit ik 3 weken en heb ik elk dag Spaanse les. Dat gaat prima en het Spaans komt wel weer een beetje terug, maar is ook wel weer vermoeiend om zo intensief bezig te zijn. Wel even lekker om wat meer op 1 plek te zijn, maar goed ik kan niet stilzitten dus komend weekend toch een trip geregeld: op naar Panama! We gaan met 3 medestudentes naar Bocas del Torres, wat eilanden voor de kust van Panama vlakbij Costa Rica. Aanstaande zaterdag vertrekken we heel vroeg en maandagochtend komen we weer terug en hebben we onze Spaanse les verplaatst.

Maar goed het is een heel iddylisch dorpje met wat faciliteiten, onverharde wegen, supermarktjes, barretjes, restaurantjes, veel Raggea (echt iets voor Wim) en mannen met dreadlocks, maar ook heeeeel veeel beesten. Brrrr... In mijn kamer wonen een aantal kakerlakken in mijn kast en elke avond komt mijn vriend de vleermuis te voorschijn om rondjes te vliegen door mijn kamer en mij m'n bed uit te jagen, verder wordt er de hele nacht gekrabbeld aan de muur en op het dak door nog engere beesten en wil ik niet weten wat er verder nog rond spuist!! Maar goed probeer me erover heen te zetten en het is natuurlijk wel weer een ervaring, maar ik blijf geen held met beestjes! 

De internet blijft van jammere kwaliteiten en de computers lopen veel vast. Was van plan om vandaag uitgebreid een verhaal te plaatsen en foto's, maar geef echt even de moed op. Het gaat allemaal prima hier en vermaak me hartstikke goed, veel NL'ers hier en het weer is stukken beter dan in NL, het tropische strand ligt voor de deur, wat wil je nog meer?? Vanavond hebben we salsa les, dus dat zal ook wel weer feest worden! Verder doet mijn NL mobiel het hier af en toe en heb ik nog geen simkaart uit Costa Rica kunnen vinden die het wel doet...

Adios,

Judith

14 reacties | reageer

OZ - Melbourne & Tasmanie

Daar zit je dan in het regenachtige Sydney! Hoogste tijd om weer een mooi verhaal op de website te plaatsen, want ik zie ineens dat het al 24 dagen geleden is dat ik de boel heb upgedate.

Eerst zal ik nog kort teruggaan naar Indonesie, want we waren op Bali gebleven. Eerlijk gezegd hebben Yvette en ik het alleen maar rustig aan gedaan. Veel bij een van de zwembaden en aan het strand gelegen, lekker uit eten of genoten van de Nederlandse tv in onze kamer. Een heerlijk dagje in de spa mocht zeker niet onbreken, dus hebben we ons laten vertroetelen met een Balinese massage & lichaamspakking, een kleine gezichtsbehandeling, poedelen in een bad buiten in de tropische tuin en nog manicure + pedicure. We waren weer helemaal als nieuw en de narigheid op Java snel vergeten. We hebben nog wel een dagje sightseeing gedaan en zijn met onze Zwitserse reisgenote Lara en nog iemand die we van Java kenden een hele dag met onze prive taxi op pad geweest. Het belangrijkste was om Ubud te zien, een kleine dorpje, de rijstvelden en tenslotte nog de tempel in de zee de "Tanah Lot". Daarna was het helaas tijd om afscheid te nemen van Yvette, dus met de taxi naar het vliegveld gegaan en daar natuurlijk innig afscheid genomen na 3 fantastische weken met elkaar. Ik ben weer teruggelopen naar het hotel, want dat was maar 20 minuutjes. De laatste nacht zou ik doorbrengen in een andere accomodatie en dit bleek uiteindelijk best ver te zijn en in een wat mindere buurt. Uiteindelijk de hele dag doorgebracht binnen de muren van het guesthouse, maar genoten van tv & de gratis wireless verbinding. Volgende ochtend vroeg eruit, nog ontbijt op bed gehad en toen tijd om naar het vliegveld te gaan en naar Singapore te vliegen, daar 5 uurtjes gewacht (was zo voorbij, Singapore heeft namelijk een bios op de vluchthaven!!!) . Vervolgens naar Melbourne doorgevlogen en na 7 uur vliegen stond ik weer op een wat meer Westers grondgebied!

Lusan zou op me wachten op het treinstation in Melbourne downtown, dus ik probeerde zo snel mogelijk door de douane en de bagagecontrole te komen. Zonder veel problemen kon ik de Skybus instappen en binnen 20 minuten stond ik voor Luus d'r neus. Erg leuk & ook bijzonder om elkaar hier te ontmoeten! Eerst zijn we naar Luus haar huis gegaan in een wijk van Melbourne om spullen te droppen, even een uurtje te slapen en een douche te nemen. Daarna hadden we kaartjes voor de expositie van Tim Burton, wat erg leuk was! ‘s Avonds kon er voor het eerst sinds maanden weer zelf gekookt worden, dus stond een echte lasagna op Hollandse wijze op het menu. Heerlijk hoor! De dag erna ging Luus naar de universiteit en had ik een dagje voor mezelf. Eerst naar de plaatselijke mall gegaan voor een knipbeurt, want dat was de hoogste tijd. Beetje geshopt voor wat praktische zaken en eten ingeslagen voor een mexicaanse maaltijd. De dag erop met Luus en 1 van haar huisgenoten naar Mt. Dandenong gereden, dit is een berg vlak in de buurt van Melbourne. Hier hebben we de 1000-treden trap gelopen en zijn daarna doorgereden naar een prachtig uitkijkpunt. Daarna moest Luus weer aan de studie, want die zat met scriptiestress, dus ik had een dagje zelf in Melbourne. Met de gratis tram een rondje door het centrum gemaakt, met Nederlandse vriendinnen van Luus geluncht en het Melbourne museum bekeken. ‘s Avonds film gekeken met Luus en haar huisgenoten en op tijd naar bed om de dag erop de Great Ocean Road te gaan bewonderen. Met zijn vieren hadden we een auto gehuurd en zijn eerst naar Torque gereden en daar doorgereden naar de 12 apostelen. Ondertussen zijn er hier nog maar 6 van overgebleven door de golfslag, maar desalnietemin een prachtig uitzicht! Onderweg heb ik ook een stuk gereden wat toch best bijzonder was, aangezien... er in australie LINKS gereden wordt. Tijdens het rijden op de doorgaande weg is er geen probleem, maar op kruizingen ging regelmatig de ruitenwisser aan in plaats van het knipperlicht en kijk je toch eerst echt de verkeerde kant op. Uiteindelijk veilig weer teruggekomen in Melbourne en heb ik mijn tripjes naar Tasmanie & Sydney geregeld. De volgende dag heb ik mijn tripje voorbereid (wassen, inpakken en dergelijke) en verder weinig gedaan. Middenin de nacht opgestaan om de trein te pakken richting het vliegveld om naar Hobart, Tasmanie te gaan.

Een prima vlucht waarbij ik vooral geslapen heb, maar vlak voor landing werd ik ineens wakker. Keek uit het raam, zag alleen maar zee en we vlogen nog maar tientallen meters boven het water. Angst! Ik dacht wat gaat er nu gebeuren... Ineens maken we een scherpe draai van 180 graden en vliegen af op de korste landingsbaan allertijden. Als we de grond raken gaan we dan ook flink in de remmen en maken vervolgens middenin op de landingsbaan een 180 graden draai om naar de terminal te gaan. Hele bijzondere landing al met al! De bagage was er al binnen 10 minuten en werd flink besnuffeld door honden, want het is verboden om allerlei etenswaren naar Tasmanie te vervoeren. Om 9.15u stond ik al in mijn hostel en na mijn bagage achtergelaten te hebben ben ik de stad gaan verkennen. Het was ongelofelijk koud, dus maar wat warme kleding & handschoenen ingeslagen. Verder het Tasmanie museum bezocht, waar allerlei Tasmaanse dieren konden worden bewondert en een special over Antartica. 's Avonds met een kamergenote naar een Thais restaurant geweest om te eten en een heerlijk Thais biertje gedronken, dat doet je toch denken aan warmere tijden... Op zondagochtend om 7.30u vertrok mijn 5-daagse Highlight tour door Tasmanie die ik lastminute toch maar had geboekt om wat meer van Tasmanie te kunnen zien. Al met al een superkeuze! We hadden een leuke groep, vooral backpackers en een aantal mensen die met een pakketreis waren. We hebben ontzetten veel gewandeld en geklouterd deze dagen, rondgereden door het fantastische landschap en genoten van uitkijkpunten en watervallen. Het landschap is ontzettend afwisselend het ene moment sta je op een tropisch strand, het volgende moment bij een prachtig bergmeer, om door de rijden naar een gigantische duinenpartij en over vlakke valeien. De bergen varieren van glooiend tot flinke rotspartijen en de kleuren gaan van grijs tot groen en van bruin tot rood. Tijdens de reis had je vrijwel nergens bereik met mobiel of internet, dus 's avonds gezellig met elkaar koken, kletsen en UNO spelen (dank dank dank Nicole!). Iedereen van de groep verbleef in dezelfde accomodatie op een meisje na die een luxer onderkomen had geboekt. Op een ochtend waren we begonnen met sightseeing en al lekker onderweg totdat... We het ene meisje in de andere accomodatie waren vergeten op te pikken! Snel weer teruggegaan en uiteindelijk kon ze alsnog mee om de rest te zien. We hebben onderweg heel veel stops gemaakt, onder andere bij een cafe in de middle of nowhere waar Priscilla het varken was. Zij houdt ontzettend van bier (vrijwel geen alcohol) en ik mocht haar een pilsje geven (zie fotos). Verder kaas geproeft en vooral heeeel veeel watervallen gezien! Uiteindelijk onderweg prima weer gehad, veel zon en niet meer de kou van de eerste dag. De handschoenen zijn welgeteld 1x van pas gekomen! Op de enerlaatste dag zijn we een gigantische duinpartij (30 meter) opgeklommen en daarna liep je door een soort Sahara om vervolgens bij de zee uit te komen. Zo ontzettend indrukwekkend allemaal! Uiteindelijk sloten we af met een zonsondergang op het strand.

Bij terugkomst in Hobart na 5 dagen was het ook wel even lekker om weer in de bewoonde wereld te zijn, dus eerst maar even wat telefoontjes gepleegd en op internet geweest. 's Avonds lekker indiaans gegeten en nog even de kroeg in geweest. De volgende dag rustig aan gedaan na al het gewandel en gewassen, dingen voor de volgende tripjes geregeld en lekker een boek gelezen. De laatste dag op Tasmanie ben ik met een kamergenote naar Mt. Wellington geweest, deze ligt naast Hobart en geeft een fantastisch uitzicht over de stad. Het uitzicht was inderdaad geweldig en konden zo'n 60 kilometer zien, maar wat was het koud ineens! Wind gierde je om de oren en we waren er allebei niet echt op gekleed. Ik bleek nog wel DE handschoenen in de tas te hebben, dus dat was in elk geval iets J 's Middags over de plaatselijke markt gelopen en nog even een biosje gepakt en toen moest ik weer richting vliegtuig. Op naar Sydney! De vlucht was prachtig aangezien ik met ondergaande zon en een opkomende maan over Tasmanie vloog, voor ik het wist stond ik op Sydney airport. Snel een shuttle gepakt, zodat ik lekker naar m'n nieuwe onderkomen kon. Maar niets was minder waar... En we bleven maar wachten en wachten en elke keer zei de chauffeur nog 5 minuten wachten. Uiteindelijk na een uur vertrokken we en zo was ik pas rond 23u in mijn accomodatie. Maar naar bed gegaan en vanochtend weer fris en fruitig opgestaan. In het hostel wordt 's ochtends ontbijt geserveerd, dus daar heb ik aan deelgenomen en gesocialised. De backpackers zijn hier wel anders, de meeste verblijven maanden in het hostel en werken ondertussen. Ze zijn niet echt meer geinteresseerd in de mensen die een paar dagen komen en hebben alles al wel gezien. Dus vandaag ben ik maar alleen op pad gegaan en zoals ik al zei: Het regende de hele dag! Vervolg van Sydney & de foto's volgen de vorige keer. Zo zijn jullie in elk geval weer helemaal op de hoogte. Sydney heeft een zeer acceptabele internetverbinding, dus ik heb meteen maar even foto's upgeload J

Groetjes,

Judith

27 reacties | reageer

Indonesie - Sumatra & Java

Op zondag 19 september was het eindelijk zover: Op naar Indonesie!!! 's Nachts moest ik richting het vliegveld van Singapore om rond 8.00u 's ochtends aan te komen in Medan, Sumatra. Daar duurde het eindeloos voor ik een visum had en door de douane was.Tegen de tijd dat ik bij de baggage was, stond Yvette al in de rij bij de douane en konden we naar elkaar zwaaien :)

Nadat Yvette speedy door de douane was gingen we eerst even wat drinken en tijdens ons drankje hebben we met een knaapje ons vervoer naar Bukit Lawang geregeld. Samen met een ander NL stel gingen we met een klein busje in een paar uurtjes naar Bukit Lawang en konden we meteen al kennis maken met de Indonesische rijstijl: Lees altijd aan de verkeerde kant rijden, inhalen als er een enorme vrachtwagen recht op ons afkomt, vooral veel gas geven in scherpe bochten en humpie bumpie over de slechte wegen met veel gaten. Bij aankomst in Bukit Lawang (klein dorpje middenin de jungle) kregen we een mooie accomodatie aan het water. Daar lekker gerelaxt en ons tripje voor de volgende dag geregeld: een jungletocht van 3 uur en terug raften naar ons dorpje.

Volgende ochtend gingen we om 8.00u van start en eerst naar de feeding center om te zien hoe Oerang Oetans gevoerd werden. Er waren zo'n 5 Oerang Oetans die op het lekker afkwamen, ook met baby-aapjes, echt heel bijzonder om ze in het echt te zien! Daarna de jungle in en onze wandeling bleek 6 uur te duren en af en toe toch best pittig. Na een paar uurtjes hebben we aan de voet van een kleine waterval geluncht (de gids had alles in zijn kleine rugzakje de hele dag meegesjouwt) en daarna werd de trip nog pittiger. Veel bergopwaarts klimmen over modderige paadjes, naja paadjes beter gezegd gewoon dwars door struiken, over boomstammen en soms klouterend de berg op of af door je vast te houden aan lianen of boomwortels. Dat was voor mij als 'gymbudje' natuurlijk een enorme uitdaging, maar ik heb het overleefd. Prachtige uitzichten en een bijzonder gevoel om zo door de bossen te lopen, maar de inspanning werd beloond door een enorme mannelijke Oerang Oetan in het wild. Hij hing in de boom, ongeveer 4 meter van de grond en bleef ons zeer geinteresseerd bestuderen en wij hem ook met onze camera's in de aanslag. De gids waarschuwde ons dat we op moesten passen met onze tassen, aangezien de apen graag willen zien wat erin zit en zeker op eten afkomen. Dat bleek wel toen we later met een andere reiziger spraken waarbij een vrouwtjes Oerang Oetan met baby en al naar beneden is gekomen en hem ging knuffelen. We hebben het niet in het echt gezien, maar wel de foto's: De aap was letterlijk helemaal om de man heen en weegt natuurlijk gigantisch veel dus hij lag half op de grond met de aap eroverheen. Na een lange tijd ging de aap steeds de rits van zijn tas openmaken en hij deed hem weer dicht, uiteindelijk pakte de Oerang Oetan het gedroogde fruit uit zijn tas en verdween weer. Gelukkig is dit ons niet overkomen (alhoewel het wel uniek is natuurlijk) en zijn wij met alle groepsgenoten (2 mensen uit Hong Kong, 1 Zwitserse dame en wij tweetjes) heelhuids bij de rivier aangekomen. Vanaf daar zijn we met een soort geimproviseerde raft in 45 minuten teruggevaren over de rivier naar een dorp. Een zeer inspannende, maar ook bijzondere dag!!

Volgende dag hadden we natuurlijk ontzettende spierpijn, maar moesten op naar onze volgende bestemming: Het Toba meer. Samen met de mensen uit Hong Kong en de Zwitserse dame zijn we met een busje afgereist naar Medan en vanaf daar met een busje naar Parapat. Vanuit Parapat gingen we met de ferry naar Tuk tuk, Samosir, onze bestemming. al met al een reis van ruim 8 uur en met de ferry werden we afgezet bij ons onderkomen: Tabo Cottages (voor de kenners). Daar hebben we een villa genomen samen met de Zwitserse dame, die tot gisteren onze reisgenote is gebleven, erg gezellig! In Tuk tuk hebben we alleen een beetje rondgelopen, gerelaxt in de lobby, aan het meer gezeten, veel gekletst, boekje lezen, etc. In Tuk tuk waren voornamelijk Hollanders en daarmee hebben we ook een avond geborreld en gezellig gegeten. Ondertussen moest er ook een ticket geboekt worden van Medan naar Yogyakarta, dit bleek uiteindelijk zeer lastig in verband met de Ramadan die net een weekje afgelopen was waardoor iedereen terug wilde vliegen na hun vakantie. Uiteindelijk een veel te duur ticket gekocht op de zaterdagochtend om 6.00u, waardoor we een nacht in Medan door moesten brengen. Samen met twee andere NL'ers afgereist naar Medan met een busje en daar overnacht in een villa van een Nederlandse eigenaresse. Dat klinkt beter dan het was in het echt!! Uiteindelijk bleek het een soort ghost house, er kwam nauwelijks water uit de kraan, enorme herrie van buiten, de kamers waren afschuwelijk, dus we waren blij dat we er met z'n 5n sliepen. In de omgeving was helemaal niets behalve enorme wegen met veel te veel verkeer waardoor we gedwongen waren om bij KFC te eten, bah! Gelukkig konden we om 4.00u opstaan en richting het vliegveld, want we wilden er ook geen seconde langer blijven. De vlucht van Medan naar Jakarta en van Jakarta naar Yogyakarta waren prima. Daar aangekomen de taxi gepakt naar een area met veel backpacker-accomodaties. Helaas was bijna alles volgeboekt en konden we met z'n 3n eigenlijk maar in 1 accomodatie verblijven voor een veel te hoge prijs. De kamer maar genomen, maar zodra we binnenkwamen viel de stroom uit en zaten we zonder licht, opgelade telefoons/camera's en nog erger airconditioning. Een zeer broeierige nacht volgde, maar wederom konden we om 4.00u opstaan voor een beetje sightseeing. We reden om 5.00u weg om de zonsopgang te zien bij de Borobudur, echt fantastisch! Daarna een ontbijtje en vervolgens door naar de Prambanan, een andere tempel, hier kon je de schade van de aardbeving nog goed zien. Ze zijn druk bezig om alles op te bouwen zoals het was, maar zijn ongeveer op 50 tot 60% nu. Uiteindelijk rond 14.00u teruggekeerd naar het hotel en hadden er toen al een lange dag opzitten, dus het was tijd voor een powernapje en daarna een beetje internetten en spullen pakken.

Volgende dag gingen we namelijk alweer door naar Surabaya, ook een afschuwelijke Indonesische stad. Heel vies en je krijgt er een onprettig gevoel als je over straat loopt! We waren er met de trein naartoe gereist, die overigens fantastisch was, maar bij aankomst op het station stopten we ergens voor het station en moesten we met de bagage langs de spoorlijn in het donker naar het station zelf lopen. Daar aangekomen stormden allemaal Indonesische mannen op ons af, die ons wel ergens heen wilden brengen. Uiteindelijk een taxi geregeld en ons naar een accomodatie laten brengen die in de Lonely Planet als zeer goed stond aangeschreven. Daar aangekomen bleek het wederom meer een soort ghost house en waren er geen badkamers in velden of wegen te bekennen. Op naar een volgend onderkomen! Helaas bleek het allemaal van kwaad tot erger te gaan en was er vrijwel nergens een badkamer, maar wel een intense stank, dus besloten we maar om in een luxe hotel te gaan voor veel te veel geld. Dit bleek uiteindelijk nog weinig te zijn, maar daar ontmoeten we wel een andere reisgenoot, ook Zwitsers. Samen met hem zijn we de dag erop nar het busstation van Surabaya gegaan voor de bus naar Probolingo om richting de Bromo vulkaan te gaan. Na een prima rit van ongeveer 3 uurtjes werden we voor de deur van een reisbureautje afgezet. Daar hebben we een mooie deal gemaakt voor 3 dagen, waarbij alle transport en accomodatie inclusief was. Op naar een dorpje aan de voet van de vulkaan, wat heerlijk relaxt was! Goed eten, fijne kamers en dat voor een 10tje per nacht voor 3 personen. Zo kan het ook dacht de Duitse eigenaar! 's Nachts om 3.00u stonden we klaar voor het ontbijt om rond 3.30u met een jeep de berg opreden om de zonsopgang bij de Bromo vulkaan te zien. Dit was schitterend en het zeker waard om wederom middenin de nacht op te staan. Om 6.00u reden we verder naar de voet van de Bromo vulkaan voor een lekker wandeltocht naar de krater. wauw! Zo ontzettend bijzonder allemaal... Daarna konden we nog even terug naar onze accomodatie voor 'ontbijt' en om de tas te pakken, want we gingen naar de volgende vulkaan. Dit was een helse rit met een verschrikkelijke chauffeur. We zaten met Yvette en ik, de twee zwitserse reisgenoten en twee franzen in een busje gepropt met de bagage en gingen grotendeels over wegen die alleen uit rotsblokken bestonden. Na uren en uren stuiteren kwamen we eindelijk aan bij ons volgende onderkomen, helaas wederom een dramatische accomodatie. De kamers waren al in geen tijden schoongemaakt, stank, overal schimmel en het enige eten wat er was was rijst. We waren erg moe dus maar op tijd naar bed gegaan en met de ogen dicht zijn alle plaatsen hetzelfde. Deze keer om 5.00u op pad om vulkaan Ijen nader te bekijken. Een pittige klimtocht van 1,5 uur volgde, maar wederom maakte het uitzicht de klim meer dan waard. Er was een groot meer beneden en aan de zijkant werden grote blokken steen (zwavel) uitgehakt die door mannen in een mand op de nek naar beneden werden gebracht. Dat betekende dus 1,5 uur klimmen met 60 tot 70 kilo op nek, die 5 eurocent per kilo opleverde. Wat een leven! Onderweg de mensen wederom koekjes uitgedeeld, aangezien ze steeds om geld vroegen en er zo ontzettend mager uitzagen.

Na een klim naar beneden konden wij weer in de bus richting de ferry naar Bali. Daar moesten we instappen in een local bus die op de ferry ging. Met veel te veel mensen en alle bagage werden we op elkaar gestapeld en verbleven daar ruim 3,5 uur voor de reis naar Denpasar. Daar meteen een taxi genomen naar Kuta waar yvette en ik een hotel hadden gereseveerd voor de komende 8 nachten. We hadden de chauffeur al een aantal keer gevraagd of hij wist waar ons hotel was, maar hij wist zeker van wel. Na lang rondgereden te hebben, bleek uiteindelijk van niet. Toen wilde hij dat we uitstapten en het zelf maar gingen zoeken, maar zo gaat het natuurlijk niet. Al vloekend heeft hij de weg gevraagd en ons uiteindelijk half voor de deur eruit gezet. Bij aankomst in het hotel viel onze mond open: Wat een pracht en praal! We hebben een deluxe room gekregen met een heerlijke badkamer, fantastische zwembaden en alle faciliteiten die je maar kan wensen. Het strand is top en hier gaan we ons heerlijk vermaken!

Java had veel mooie bezienswaardigheden, maar de accomodaties waren ronduit slecht voor veel te veel geld, de mensen onvriendelijk en niet behulpzaam. Dit was absoluut een mindere kant van Indonesie en we waren af en toe de wanhoop nabij! Maar goed een douche na 3 dagen zonder, wat eten, een fijn bed en prettige mensen doet wonderen: wij zijn klaar voor een weekje Bali!

Groetjes,

Yvette & Judith

22 reacties | reageer

Cambodja & Singapore

Hoi allemaal!

Eerst even een stressvol berichtje: Vandaag heb ik mijn vlucht gemist! Nou ja gemist, ik zou helemaal niet vliegen vandaag, maar schijnbaar hebben ze mijn vluchtdatum aangepast zonder mij op de hoogte te stellen en zat ik zonder ticket. Een uur geleden ging ik even de tijd voor morgen checken om zeker te weten dat ik er op tijd zou zijn en toen zag ik ineens staan: 18 september om 7.00AM. Aj! Naja meteen naar het eerste het beste internetcafe gerend om het daar te controleren en via skype de airline te bellen en jawel hoor GEMIST! Toen ik bij Silk Air een nieuwe vlucht voor morgen wilde regelen (want ik MOET er zijn aangezien Yvette op de stoep staat) zeiden zed at ik Virgin Atlantic moest bellen, een totaal andere vliegmaatschappij. Naja, zo gezegd zo gedaan en kreeg Simon aan de telefoon een rustige Engelsman die goed te verstaan was en mijn nood aan de man goed in de smiezen had. Voor $75 kon ik omgeboekt worden en kan ik alsnog morgen op pad... Uiteraard ook nog even een veneinig mailtje naar m'n reisbureau gestuurd, aangezien dit wel een beetje bizar is natuurlijk. Vandaag zijn ze pas om 10.00u open, dat betekent 17u mijn tijd dus daar heb ik maar niet op gewacht. We zullen het zien of ik morgen daadwerkelijk mee mag met de vlucht van 7.30AM!

Dan een flashback naar Cambodja: Nadat ik het laatste verhaal had geschreven hadden we besloten toch maar met de tuktuk te gaan sightsee'n aangezien het alweer vrij laat was. Onze chauffeur van de dag ervoor gebeld een mooi dealtje met hem gesloten! Dit waren pas de echt temples hoor, jeetje middenin in de jungle helemaal vergroeid met enorme boomstammen en overal zijn ze durk bezig om de boel te restaurereen. Na een lange dag verschillende temples bezoeken zijn we geeindigt met zonsondergang bij Angkor Wat, echt een klap op de vuurpijl! ‘s Avonds waren we aardig uitgeblust dus even een simpele maaltijd genoten en vroeg naar bed. De volgende dag met een fikse verkoudheid opgestaan, dus dat beloofde niet veel goeds. Toch maar op de fiets geklommen om Angkor Whaaat (? -> zo spreken wij het maar uit) nog een keer goed te bekijken bij daglicht. Bij aankomst begint het ineens toch te hozen, maar gelukkig hadden we regenjassen bij ons en zo kwam het dat we vrijwel alleen zonder de andere 1.000 toeristen die zich elders verscholen de Angkor Wat tempel hebben bekeken. Supermooie foto's geworden al zeg ik het zelf... In de loop van de middag wilde ik wel weer terug aangezien ik me niet heel lekker voelde en ook de tas voor de volgende dag moest pakken, want we gingen op naar Phnom Penh. Uiteraard moest er nog een laatste avondmaal komen en gingen we samen met 2 andere reizigers waarmee we de taxi hadden gedeeld op pad voor wat te eten. Een van de jongens had het geweldige idée om als dessert de plaatselijke delicatessen te nuttigen: Jawel een gefrituurde vogelspin! Ieeeeuuuhw! Nou daar zat ik dan tussen de twee heren in die vollop aan het genieten waren van de zeer krokante vogelspin, nou doodsangsten hoor. Het schijnt te smaken naar een soort zoutje, uiteraard durfde ik het niet aan om het ook zelf te proberen!

Toen op naar Phnom Penh met de superdeluxe VIP bus die we hadden geboekt. ‘s Ochtends werden we keurig opgehaald bij onze accomodatie door onze misschien 13-jarige chauffeur. Daarna moisten we overstappen naar onze topbus, maar bij binnenkomst zagen we al dat we weer waren opgelicht. De beenruimte, kussentjes, dekens, koud water en snacks waren nergens te bekennen! Een hobbeldebobbel weg met de benen in onze nek en een pitstop onderweg om even naar het toilet te gaan waar je spontaan beroerd van werd en een vertraging van 2 uur behoorden dan weer wel tot het pakket. Uiteindelijk na ruim 6 uur aangkomen in Phnom Penh (PP) en eerst maar een westers toilet opgezocht, wat te eten & te drinken. Daarna met de tuktuk richting accomodatie, maar die was helaas volgeboekt. De eigenaar had wel net een nieuwe accomodatie geopend om de hoek genaamd: De mini Banana J Na het droppen van de spullen eerst maar ‘s een massage genomen en daarna een biertje gedronken op het dakterras van ons onderkomen.

VANAF HIER WORDT HET VERHAAL MINDER GEZELLIG incl foto's (18 jaar en ouder)

De volgende dag was het tijd om een stukje historie van Cambodja nader te bekijken. Dus een tuktuk gefixt, even wat lekkere snacks en broodjes gehaald (Cambodja kent nog veel Franse invloeden dus stokbrood, croissants, chocolade croissant en andere patisserie) en off we go. Tijdens de reis moisten we nog even tanken en daar zit je dan in je tuktuk en je snacks met allemaal bedelende mensen om je heen. Erg confronterend weer! Toen door naar onze eerste stop: De Killingfields. Van 1975 tot 1979 heeft de Khmer Rouge de macht over het land overgenomen, een beetje te vergelijken met Rusland in de vroegere jaren. Mensen moesten allemaal dezelfde kleren aan, iedereen moest de stad verlaten en arbeid verrichten op het platteland. Daarnaast besloot de toenmalige regering dat mensen die geleerd hadden of andere belangrijke functies bekleedde een gevaar vormden voor de Cambodjaanse maatschappij. Veel studenten, leden van de vorige overheid, leraren, etc. Etc. Werden allemaal vermoord. Cijfers zijn er niet precies, maar waarschijnlijk gaat het om 2 tot 3 miljoen mensen die zijn vermoord op een populatie in die tijd van 7 miljoen. The killingfields zijn 1 van 189 gebieden waren mensen stelselmatig (300 per dag) werden vermoord door doodslaan (ze wilden geen kogels verspillen) of toch een nekschot of iets dergelijks. Kinderen werden ook vermoord, er is in dit gebied een special boom die werkt gebruikt om de babies tegen dood te slaan. In het hele gebied mag er niet gesproken worden tijdens het bezoek, maar heerst er een zeer vredige sfeer. Tijdens het rondlopen stonden overal kinderen aan het hek te bedelen om geld, eten en water. Aangezien je geen geld kan geven aan iedereen en ik wel de nodige koekjes en crackers bij me had heb ik die maar uitgedeeld...

Daarna volgde een nog minder opbeurende reis naar de S-21 gevangenis. Deze gevangenis staat middenin PP, waar destijds nauwelijks meer iemand woonde. Dit is een voormalig schoolgebouw van 3 verdiepingen hoog en verspreid over 4 gebouwen. In alle klaslokalen werden gevangen gehouden per 1, per klein groepje of in minicellen met grote aantallen. Ze werden hier gemarteld op verschrikkelijke wijze en veel mensen overleden daar uiteindelijk aan. De mensen die niet overleden werden uiteindelijk naar de Killingsfield getransporteerd om daar alsnog om het leven te worden gebracht. Overal in de gevangenis hangen foto's van hoe men de gevangenis had aangetroffen na de bevrijding van Cambodja, daarnaast foto's van mensen die in de gevangenis zijn omgebracht. Net als tijdens WOII werd er nauwkeurig bijgehouden wie er binnen werd gebracht, van welke staatsgevaarlijke activiteiten de gevangene werd beticht, de ‘bekentenissen' die waren gedaan en van iedereen werd een foto gemaakt. Soms zowel bij binnenkomst als bij het afvoeren van het lijk. Zeer choquerend!

De volgende dag moest ik op naar het vliegveld en ging ik naar Phnom Penh International Airport. Dat stelde niet zo heel veel voor, mocht nog even $25 ‘vertrekbelasting' aftikken en met wat vertraging op naar Singapore. Op het vliegveld werd ik opgepikt door de Beezy Bus (een shuttle) en daar ontmoette ik Roelof (jaja.. hij sprak NL), die al 189 landen heeft bezocht. Nou dan staat mij nog wel wat te doen! Na 1,5 uur kwam ik aan bij mijn nieuwe onderkomen middenin Little India: Een hostel met ladiesdorm die ik deel met 4 andere meiden. Twee Koreanen die nauwelijks Engels spreken, een Russische die uberhaupt met niemand wil spreken en een dame uit Nieuw-Zeeland (van oorsprong Brits) en daarmee kan ik het wel goed vinden. Mijn dagen hier bestaan uit relaxen, beetje sightsee'n met de hop on hop off bus & boot, internetten, boekjes lezen, films kijken, pakketje versturen naar huis en SAM (Singapore Art Museum) bezoeken. Van mijn Koreaanse roomies had ik een gratis entreekaartje gekregen, aangezien zijzelf vanochtend vertrokken.

Nu op naar Indonesie dus, als het allemaal goed gaat met de vlucht morgenvroeg... Maar daar gaan we nog even vanuit! Yvette land een uurtje later en dan gaan we met het plaatselijke vervoer richting Bukit Lawang om Oerang Oetan te bewonderen in het echt. De nodige foto's ben ik aan het uploaden, zodat jullie een beetje beter beeld van alles krijgen!

Groetjes,

Judith

14 reacties | reageer

Volgende pagina »